Een jaar al weer

Het is alweer een jaar geleden dat Wim in zijn slaap overleed. In de ochtend van zondag 9 november 2025 overleed hij. De cirkel was rond, ik had er vrede mee. Gevoelens van vrijheid en gemis wisselen elkaar af.

De maanden die volgden voelden als een rollercoaster. Ik moest van alles afhandelen, schreef een boek 'Mijn levenstuin', mijn dochter werd moeder. Mijn kinderen kwamen dichterbij, de kinderen van Wim kozen hun weg. Ik had verdriet, maar leek ook gewoon in volle vaart door te gaan. Ik raakte mijn liefde voor Wim zelfs een beetje kwijt door wat er allemaal gebeurde.

Toen kwam Schotland. Met een vriendin zou ik er bijna drie weken rondreizen. We hadden een auto gehuurd en regelden per dag de overnachting. Op dag twee viel ze van een muurtje aan het strand. Vanaf toen was ik weer op reis met een 'gehandicapte'. Dat triggerde iets in mij. Ik kwam opnieuw in een groot verdriet, misschien wel groter dan meteen na het overlijden van Wim. 

Er waren lieve mensen om mijn vriendin en mij te helpen. Na een week werd duidelijk dat haar knieschijf gebroken was en ze regelde speciaal vervoer naar huis. Ik besloot alleen verder te gaan. 

Aan zee maakte ik opnieuw contact met de liefde voor Wim en nam opnieuw afscheid. Ik had hem weer in mijn hart gesloten. 

Van de kale, rauwe westkust reed ik naar het oosten. Het landschap werd milder, groener, meer begroeid. Ik merkte dat het meer aanvoelde als een omarming. En zo kwam ik er achter dat ik in een omgeving met meer beschutting wilde wonen. Samen met Wim in een groot huis in een 'kale' omgeving te wonen bleek toch anders dan alleen.

Aan de oostkust van Schotland zag ik een wit huisje met een erker en bordje 'te koop' in de tuin. Ik maakte een foto en stuurde die aan mijn dochter in Rhenen met de boodschap:"Als ik ooit ga verhuizen, zou ik zo'n huisje willen." Drie weken later stuurde ze me een foto met zo'n wit huisje op Funda. Te koop in Amerongen, dichtbij Rhenen. 

Ik ging kijken, was meteen verliefd en binnen twee weken had ik het gekocht. Toen begon de reis op de volgende rollercoaster. Huis te koop zetten, opruimen, nog meer opruimen. Ik kon niet wachten, maar toch werd ik gedwongen de tijd te nemen. Ondertussen nog wel even naar Hawaii voor het trouwfeest van mijn zoon. De tijd die ik moest wachten bracht me tot rust.

Voor het eerst in mijn leven mag ik nu een huis helemaal inrichten naar mijn eigen smaak. Tot mijn verrassing blijft eigenlijk heel veel hetzelfde. Zoals Wim en ik het hier samen hadden, was zo gek nog niet. Alleen is het nu wel veel minder. Geen boeken en DVD's over de tweede wereldoorlog meer. Geen muziek meer van vóór mijn tijd. Geen historie van Amsterdam meer, geen prenten meer aan de muur waar Wim herinneringen aan had. Geen spullen meer voor 'je weet maar nooit'. Maar wel die ene lamp die Wim speciaal voor mij liet maken. Wel de buscamper als herinnering aan onze mooie reizen. De foto's met die speciale blik van samen genieten. En ook het gemis van zijn warme aanwezigheid, het luisterende oor, de steun in bijna alles wat ik deed en het diepe begrip van mijn rariteiten. 

Op 9 november 2026 heb ik een boom gekocht. Een rode prunus nigra. We hielden allebei van rode bomen en struiken. Deze boom plant ik in de tuin bij de ingang van mijn nieuwe huis. Wim als poortwachter geeft me een heel beschermd gevoel.