Cora Postema

Het is alweer een jaar geleden dat Wim in zijn slaap overleed. In de ochtend van zondag 9 november 2025 overleed hij. De cirkel was rond, ik had er vrede mee. Gevoelens van vrijheid en gemis wisselen elkaar af. De maanden die volgden voelden als een rollercoaster. Ik moest van alles afhandelen, schreef een boek 'Mijn levenstuin', mijn dochter werd moeder. Mijn kinderen kwamen dichterbij, de kinderen van Wim kozen hun weg. Ik had verdriet, maar leek ook gewoon in volle vaart door te gaan. Ik raakte mijn liefde voor Wim zelfs een beetje kwijt door wat er allemaal gebeurde. Toen kwam Schotland. Met een vriendin zou ik er bijna drie weken rondreizen. We hadden een auto gehuurd en regelden per dag de overnachting. Op dag twee viel ze van een muurtje aan het strand. Vanaf toen was ik weer op reis met een 'gehandicapte'. Dat triggerde iets in mij. Ik kwam opnieuw in een groot verdriet, misschien wel groter dan meteen na het overlijden van Wim.  Er waren lieve mensen om mijn vr...

Ja, ik ga verhuizen.  Nu: Weijland 34, Nieuwerbrug Toen Wim vorig jaar in november overleed, dacht ik helemaal niet aan verhuizen.  Ik dacht er wel aan dat het groot is voor mij alleen en dat al het onderhoud aan huis en tuin op den duur toch wel een beetje veel zou worden. Daarom was ik blij dat de mogelijkheid zich voordeed om een splitsingsvergunning aan te vragen. Daarmee kan het achterste deel ook verbouwd worden tot woonhuis.  Een paar maanden daarna werd bekend dat ook in de schuren erachter woongedeelten mogen worden gemaakt, voor starters en/of senioren. "Ik kan wel een 'knarrenhof' beginnen hier", zei ik toen, en heel snel erachteraan:"maar daar ben ik dan niet meer bij." Ik hoorde het mezelf zeggen. Vanaf dat moment begon het loslaten. Vakantie: Schotse oostkust Toen ging ik in mei naar Schotland. Daar gebeurde zoveel in me, dat ik voor mijn gevoel als een ander mens terugkwam. Ik zag daar allemaal witte huizen en toen ik aan het strand een wit h...

En daar zit ik dan lekker te schrijven aan mijn keukentafel. Kijk ik opzij, loopt daar een kip in de gang. Dat beeld treft me. Die kip in het licht. Het absurdistische. Ik maak een foto en schrijf weer verder. Denk nog wat over het bijzondere in het alledaagse. Over hoe het gewone misschien nooit gewoon is geweest. Een uur later loop ik met mijn laptop naar de werkkamer. Kak! Werk aan de winkel. 

Ja, ik was even weg. Letterlijk en figuurlijk. Ik was uitgenodigd om samen met 10 andere vrouwen een week in een huis in Fionnphort te zijn. Fionnphort is een heel klein plaatsje op het eiland Mull in Schotland, waar de veerboot naar Iona vertrekt. Vanuit dat huis konden we elke dag Iona met haar magische energie en geschiedenis bezoeken. Samen met een vriendin ging ik op reis. We vlogen naar Edinburg en huurden daar een auto om in een dag of vijf rondtoerend door het Schotse landschap in Achaban House in Fionnphort te arriveren. Op dag twee van onze tour ging het mis. Het links rijden ging me gemakkelijker af dan ik had gedacht. Toch nam ik een bocht naar links met rotsachtige berm iets te kort. Ik voelde hoe we een steen raakten aan de onderkant van de auto. Vriendin Trees riep geschrokken:”Oh, Cora, je gaat te kort door de bocht!”. Ik reed door. Na een kilometer bleek de linker voorband heel erg lek te zijn. We zetten de auto zo goed en kwaad als dat ging in de berm. Daar zaten we d...

Ik vind het spannend. De geboorte van mijn boek.  De afgelopen maanden schreef ik en begon weer opnieuw. Nu is het er: Mijn Levenstuin , met als ondertitel: Hoe acceptatie van de dood mij bevrijdde. Ja, iedereen kan een boek uitgeven in deze tijd. Je bent niet meer afhankelijk van goedkeuring van een uitgever. Met POD (printing on demand) is het produceren en verspreiden van een papieren exemplaar heel eenvoudig. Hoef je alleen nog maar te schrijven 😉.  In het voorwoord schrijf ik hoe het ontstond. Voorwoord Mijn man Wim overleed, voor mij onverwacht, in november 2025. We waren toen bijna twintig jaar samen. Zijn overlijden was een bijzonder moment dat ik heel bewust alleen thuis met hem beleefde. Door hoe ons leven samen al die jaren was verlopen en wat ik van hem had geleerd, voelde ik dat de cirkel rond was. Ik kon zijn dood accepteren.   Meteen wist ik dat ik een boek wilde schrijven. Eerst dacht ik dat het moest gaan over kwaliteit van leven in relatie tot de dood. ...

Mijn manuscript is af.  Het boek heet: 'Mijn Levenstuin', met als ondertitel :  Hoe acceptatie van de dood mij bevrijdde. Zelf de regie Ik ga het zelf uitgeven, dat gaat het snelst en ik houd zelf de regie. Kort voor mijn man Wim eind vorig jaar overleed, zei hij nog:"Je moet gewoon je eigen gang gaan." Dat was nadat ik hem vertelde hoe ik eindelijk ten diepste doorhad hoe hij zijn vrijheid nam in het leven. Hij kon spelen met systemen, waar ik er telkens weer de strijd mee aanging. Opeens had ik het door en voelde een diepe verbinding met Wim. Er gingen zo'n 25 jaren aan vooraf.  Tot mijn 38e was ik me nergens van bewust.  Tot ik voor het eerst in mijn leven heel erg boos werd op mijn vader omdat hij zich weer eens bemoeide met de manier waarop ik met geld om ging. In zijn ogen onverantwoord.  In het contact tussen mijn vader en mij was die uiting van verzet een opening.  Anderhalf jaar later stierf hij, maar in die anderhalf jaar had ik de mooiste gespr...

Titel van het boek Nu ben ik dus aan het schrijven. Het boek waar ik na het overlijden van Wim mee begon. Ik begon er mee nadat ik me tussen Kerst en Oud en Nieuw vier dagen had gelaafd aan wijze vrouwen bij de School voor wijsbegeerte in Leusden. Daar was ik op zoek naar inspiratie voor verdieping van wat ik wilde gaan schrijven. Het bleek niet alleen verdieping te zijn wat ik daar vond, maar ook verbreding. Tijdens het ontbijt op dag twee van mijn verblijf daar, zat ik naast een man die ik (nog) niet kende. Hij vroeg me wat ik zoal deed in het leven. Ik vertelde over mijn levenstuin. Ik vertelde hoe ik daar drie jaar geleden mee ben begonnen en dat ik gaandeweg ontdekte; Die tuin dat ben ik zelf. Ik vertelde over de schommels voor het kind in mezelf, het labyrint voor de weg naar binnen, de sloten en de vijver voor reflectie en de kas als 'beschutte koesterende plek'. "Nou" zei hij, "je kunt er wel een boek over schrijven en dan weet ik al de titel: 'de Lev...