Cora Postema

Titel van het boek Nu ben ik dus aan het schrijven. Het boek waar ik na het overlijden van Wim mee begon. Ik begon er mee nadat ik me tussen Kerst en Oud en Nieuw vier dagen had gelaafd aan wijze vrouwen bij de School voor wijsbegeerte in Leusden. Daar was ik op zoek naar inspiratie voor verdieping van wat ik wilde gaan schrijven. Het bleek niet alleen verdieping te zijn wat ik daar vond, maar ook verbreding. Tijdens het ontbijt op dag twee van mijn verblijf daar, zat ik naast een man die ik (nog) niet kende. Hij vroeg me wat ik zoal deed in het leven. Ik vertelde over mijn levenstuin. Ik vertelde hoe ik daar drie jaar geleden mee ben begonnen en dat ik gaandeweg ontdekte; Die tuin dat ben ik zelf. Ik vertelde over de schommels voor het kind in mezelf, het labyrint voor de weg naar binnen, de sloten en de vijver voor reflectie en de kas als 'beschutte koesterende plek'. "Nou" zei hij, "je kunt er wel een boek over schrijven en dan weet ik al de titel: 'de Lev...

Het leven, de dood en verder leven Hoe het jaar begon weet ik al niet meer. Hoe het eindigde weet ik wel... zonder Wim. Ik kan eigenlijk alleen maar terugkijken vanuit dat perspectief. Het perspectief van leven en dood. Mijn dochter die het jaar in blijde verwachting begon, en na bijna vijf maanden afscheid moest nemen van een heel klein, niet levensvatbaar meisje: Emme. Gelukkig loopt ze inmiddels met een bolle buik en zijn we vol verwachting wat het in januari worden zal. Of het een jongen of meisje wordt, willen ze voor die tijd niet weten. Ik houd van zulke verrassingen.  De zomer was fijn. We hadden een hele mooie vakantie met de camper in Frankrijk. We hebben erg genoten van de reis door de oostkant van Frankrijk tot aan de Middellandse zee bij Cannes en weer terug. Later in de zomer hebben we nog een rondje Nederland gedaan, via Groningen naar de camping in Heerde op de Veluwe waar Wim's dochter met haar zoontje van 1,5 ook waren. Opa en kleinzoon genoten erg van elkaar....

Leef-tijd! De Stichting ideële reclame, Sire is een campagne gestart: 'Nooit te oud om te leven!'. Gelukkig begon ik op mijn 63e met de aanleg van mijn levenstuin. De geboorte ervan kwam op het moment dat ik me ten diepste realiseerde dat het leven van mij niet meer hoefde als ik verder zou leven als een pensionado. Opeens wist ik wat ik miste: Zingeving.  Jawel, ik heb kinderen, kleinkinderen, een man die ik mantelzorg geef. Ik had net een Mediation-opleiding gevolgd, deed vrijwilligerswerk voor de Luisterlijn. Maar toch. Het beeld van pensionado's om me heen, druk met de volgende reis, al dan niet met vrienden samen met de caravan, zich vastbijtend in vrijwilligerswerk, volledig levend voor (klein)kinderen, fietsend met leeftijdgenoten en dan met zo'n helm op, allerlei kwalen overwinnend..... ik voelde me er alleen maar triest van worden. Moest ik zo 80 worden?  Inspiratie Nu ben ik 66. Er is veel gebeurd sinds ik ingegeven kreeg wat mij zin geeft. Sinds de dag dat ik...

Sinds ik in november vorig jaar ben begonnen het schapenveldje naast ons huis om te toveren in een levenstuin, gaat er geen dag voorbij dat ik er niet op één of andere manier mee bezig ben. Het is een ware ontdekkingsreis en ik geniet er enorm van.  Op de website Vertelhetmetbloemen.nl  houd ik een blog bij over de ontwikkelingen. Een plezier om elke week te schrijven over gras dat bloembed moet worden, hoe ik een kas inricht, wat ik leer over mijn aanpak en de weg die ik bewandel, en mijn behoefte om te spelen bijvoorbeeld. Sinds kort heb ik een logo en een banner waar ik ook heel blij van word.  Alle andere dingen waar ik me de afgelopen jaren met meer of minder plezier mee heb beziggehouden, zijn door deze nieuwe bestemming in mijn leven op de achtergrond geraakt. Ze hebben mijn rugzak met levenservaringen en wijsheid goed gevuld. Dat helpt zeker als je een levenstuin met als thema:'Vertel het met bloemen' begint.  Je bent van harte welkom!

Einde van een tijdperk Elk eindejaar kijk ik zoals velen terug op het jaar wat voorbij is. Vorig jaar eindigde met het overlijden van mijn moeder, dit jaar begon met de verkoop van haar huis. Dat moment was voor mijn broer en mij de afronding van een tijdperk. Een tijdperk waarin we nog regelmatig teruggingen naar onze geboortestreek, aan de westkant van de stad Groningen. Nu was er veel minder wat ons daar nog naartoe zal brengen. Die dag van afscheid van het huis brachten we nog een bezoek aan het tolhuis aan de Peizermade waar  herinneringen aan onze opa en oma lagen. We werden door de huidige bewoners verwelkomt met eigengebakken nieuwjaarsrolletjes. Nieuwjaarsrolletjes bakte ik in mijn jeugd altijd samen met mijn moeder en op dat moment, begin dit jaar, besloot ik om zelf zo'n wafelijzer te kopen en een traditie in ere te herstellen. De geur van kniepertjes (oudejaarskoekjes) en nieuwjaarsrolletjes hangt nu in ons huis.  Herwaardering van onze woonplek De afgelopen jaren ...

Na de coronajaren had ik moeite de weg weer te vinden in het leven. In 2021 kreeg ik baarmoederkanker, mijn moeder brak haar enkel en overleed. Een beetje vermoeid keken we om ons heen naar een kleiner huis met minder onderhoud en tuinwerk. Alles gelijkvloers zodat we er tot onze dood kunnen blijven wonen. Maar wat we ook zagen, bij alles dacht ik: Wat ga ik daar dan doen? Ik zag mezelf op mijn 63e nog niet als pensionado op de bank zitten. Maar wat dan wel?  Het leven kwijt Dit voorjaar besloten we te blijven wonen waar we wonen. Slaapkamer en badkamer beneden hadden we al. We hebben ze na een val van Wim weer in gebruik genomen en ik heb mijn werkkamer naar boven verhuisd. Even wennen, maar het bevalt nu prima. We hoeven niet weer elke week naar mijn moeder in Groningen, ik pas niet meer elke week op mijn kleindochter nu er ook een kleinzoon bij is gekomen, de mediationopleiding is afgerond. Ik stopte nog wat dingen en uiteindelijk stapte ik ook uit de Adviesraad Sociaa...

Voor de podcastserie 'Dood gaan we allemaal' had ik een interview met Meindert. De grap is dat hij dankzij een stamceltransplantatie toch niet dood ging, maar de confrontatie met de eindigheid ervan, veranderde wel zijn leven. Hij wil nu vooral mensen helpen en gesprekken voeren die ergens over gaan. Dit biedt hem zingeving in zijn leven. Zijn pensionering viel net samen met het herstel van de acute leukemie. "Ik heb het geluk dat ik nu in de vorm van mijn pensioen een basisinkomen heb en gewoon kan doen wat ik leuk vind." Mensen helpen dus.  Moet het perfect zijn? Het gesprek met Meindert hield me dagen bezig. Er was namelijk nog iets. Hij benoemde dat hij last had van een 'chemobrein', een bijwerking van de chemobehandelingen waardoor hij soms niet op een woord kon komen. Zijn zoektocht naar die woorden ondertitelde hij in het gesprek met "uhhhhh". Tijdens het gesprek had ik daar totaal geen erg in. Ik zag hem naar woorden zoeken. Maar toen ik de o...