Dood doet leven

Het leven, de dood en verder leven

Hoe het jaar begon weet ik al niet meer. Hoe het eindigde weet ik wel... zonder Wim.

Ik kan eigenlijk alleen maar terugkijken vanuit dat perspectief. Het perspectief van leven en dood.

Mijn dochter die het jaar in blijde verwachting begon, en na bijna vijf maanden afscheid moest nemen van een heel klein, niet levensvatbaar meisje: Emme. Gelukkig loopt ze inmiddels met een bolle buik en zijn we vol verwachting wat het in januari worden zal. Of het een jongen of meisje wordt, willen ze voor die tijd niet weten. Ik houd van zulke verrassingen. 

De zomer was fijn. We hadden een hele mooie vakantie met de camper in Frankrijk. We hebben erg genoten van de reis door de oostkant van Frankrijk tot aan de Middellandse zee bij Cannes en weer terug. Later in de zomer hebben we nog een rondje Nederland gedaan, via Groningen naar de camping in Heerde op de Veluwe waar Wim's dochter met haar zoontje van 1,5 ook waren. Opa en kleinzoon genoten erg van elkaar. 

De herfst kwam en ik begon een cursus om roei-instructie te geven aan gevorderden. Voor mij een ontdekking hoe leuk ik het vind om instructie te geven. Of eigenlijk geniet ik er vooral van mensen te enthousiasmeren voor de schoonheid van het roeien. Op de derde cursusdag kreeg ik een bijzonder inzicht en toen ik thuis kwam zei ik tegen Wim: "Ik begrijp nu hoe jij je vrijheid neemt", en ik vertelde wat er gebeurd was. "Ja, je moet ook altijd gewoon je eigen gang gaan", was wat Wim zei. Toen we daarna gingen slapen werd hij niet meer wakker. Dat was 9 november.

Daarna werd alles anders.

Met Wim's overlijden was er voor mij een cirkel rond. Het klopte allemaal, heel bijzonder. We hebben op een mooie manier afscheid genomen. En ik voel gemis maar ook vrijheid. 

En nu is er een nieuw jaar begonnen. De laatste dagen van het jaar volgde ik een cursus bij de Internationale school voor wijsbegeerte in Leusden: Stemmen die grenzen verleggen. In gesprek aan de hand van die vrouwelijke filosofen die tot zwijgen werden gebracht door instituties. Ik ontmoette daar zoveel bijzondere en inspirerende mensen dat ik meteen aan het schrijven ben gegaan voor het boek wat ik al bedacht had te gaan schrijven. Ik wilde in de cursus hiervoor verdieping vinden. Nou dat heb ik gevonden, evenals verbreding. Het gaat over leven in vrijheid, aan de hand van het verhaal van mijn leven met Wim. 

Ik verheug me erop wat het bezig zijn met dat boek me nog meer gaat brengen. Voor mij is 2026 in ieder geval goed begonnen, met een soms overweldigend gevoel van vrijheid.

Bij de afbeelding:

Dit schilderij schilderde ik enkele weken na het overlijden van Wim met hem in gedachten. Ik was verrast door wat er ontstond. De levendigheid, de kleuren... ik werd er heel blij van. Ik voel me er door gesteund om verder te gaan.