Cora Postema

De afgelopen week werd ik er op verschillende plaatsen mee geconfronteerd…. mensen die denken dat iedereen eigenlijk geholpen moet worden. Ze bedenken   oplossingen voor mensen die zelf vaak nog geen weet hebben van hun probleem, laat staan van de omvang daarvan. Ze omringen je met goede zorgen en om de ‘onwetenden’ op hun probleem te wijzen hanteren ze instrumenten, om te meten wat daarvoor nog niet of nauwelijks te zien was. Namens hen worden politici en overheidsdienaren gewaarschuwd voor deze ‘problemen’ om geld te krijgen om het ‘probleem’ verder te onderzoeken en op te lossen. Ze creëren zo hun eigen werk. Allemaal omdat ze er van overtuigd zijn het beste met iedereen voor te hebben. Maar eigenlijk is het een 'ziekte' die we moeten verhelpen. Symptomen Je kunt mensen met het Zorgsyndroom eigenlijk heel gemakkelijk herkennen, maar omdat het vaak heel aardige en vriendelijk mensen zijn die gewoon doen wat er van ze gevraagd wordt, vallen ze niet zo op. Toch zijn er dui...

Vannacht droomde ik van 'schapen' die dreigden te verdrinken. Aan mij was het om ze te redden. Maar wie zijn die schapen en hoe kan ik ze redden? De droom Ik was op een boerderij en het was een rotzooitje. Allemaal landbouwvoertuigen die het niet meer deden. Ik kwam daar en ging met mijn voertuig dwars door die chaos heen. Ik kwam bij een landje met schapen. Het stukje land was aan alle kanten afgebakend door een dijkje. Tot mijn verbazing stonden de schapen met de poten in het water, maar ik dacht dat dat zo hoorde en schonk er niet zoveel aandacht aan. Toen ik een paar uur later terugkwam, stond het water al zo hoog dat alleen hun schouders en hoofd nog boven het water uit kwamen. Sommigen stonden echt zo met hun hoofd omhoog naar lucht te happen. Ze stonden daar maar. Ik wilde de schapen redden door de dijkjes door te steken zodat het water weg zou lopen. Maar mij werd duidelijk dat dat niet de bedoeling was. Maar wat wél?  Daar stopte mijn droom. Wat kan ik doen? De ...

Deze week heb ik me heftig opgewonden. De digitale nieuwsbrief van de Thuiszorg had een artikel met als kop: Mantelzorger uitgeblust . In het artikel werd een verhaal geschetst van een vrouw met drie kinderen, een baan van 22 uur en de zorg voor haar tante voor 12 uur/week. Ze is moe, slaapt steeds slechter. Vervolgens een oproep aan mantelzorgers die zich hierin herkennen om hun verhaal te doen. Om te laten zien dat deze vrouw niet de enige is, om te kijken of er via de media wat te bereiken is. Imago Mijn reactie was dat ik moe word van dit soort verhalen. De 'uitgebluste mantelzorger'. In mijn ogen doet dit geen goed aan het imago van 'mantelzorg'. Zeker niet als je wilt dat de maatschappij/politiek de waarde ervan meer erkent en er niet zo 'gemakkelijk' mee omgaat alsof het een eindeloos rekbare vanzelfsprekende gratis dienstverlening aan een naaste is. Door steeds hoger wordende kosten voor de gezondheidszorg en verzelfstandiging van de zorgvrager wordt...