Boek 'Mijn Levenstuin'
Na het overlijden van mijn partner Wim in november 2025, voelde ik de behoefte om een boek te schrijven.
Dit is het Voorwoord
Mijn man Wim overleed, voor mij onverwacht, in november 2025. We waren toen bijna twintig jaar samen.
Zijn overlijden was een bijzonder moment dat ik heel bewust alleen thuis met hem beleefde. Door hoe ons leven samen al die jaren was verlopen en wat ik van hem had geleerd, voelde ik dat de cirkel rond was. Ik kon zijn dood accepteren.
Meteen wist ik dat ik een boek wilde schrijven. Eerst dacht ik dat het moest gaan over kwaliteit van leven in relatie tot de dood. Door zijn hersenstaminfarct in 2009 was de dood af en toe al dichtbij geweest.
Maar toen vertelde ik iemand die ik niet kende hoe ik mijn levenstuin naast ons huis had gecreëerd. Hij zei:
“Je kunt hier wel een boek over schrijven, en ik weet ook al een titel: Mijn levenstuin.”
Ik was verrast, want ik wilde wel een boek schrijven, maar niet over mijn tuin. Toen zei hij: “Maar jouw leven ís die levenstuin.”En zo kreeg het boek de verbreding en verdieping waar ik naar op zoek was. Het werd mijn levensverhaal.
Ik ben begonnen op het moment dat ik op mijn 37e voor het eerst boos werd op mijn vader. Daarna dienden de levenslessen zich één voor één aan. Die lessen maken voor mij het leven de moeite waard en geven mij de kracht om door te gaan. Zo ook nu.
Al schrijvend verdiepen de lessen zich, waarbij ik regelmatig moet lachen om mezelf. Ik herken me vaak in Pippi Langkous.
Daarom paste Wim zo goed bij me.
Een van de eerste dingen die hij tegen me zei was:
“Als ik je vasthoud, ben ik je kwijt.”
Reacties
Een reactie posten