Cora Postema

Ja, ik ga verhuizen.  Nu: Weijland 34, Nieuwerbrug Toen Wim vorig jaar in november overleed, dacht ik helemaal niet aan verhuizen.  Ik dacht er wel aan dat het groot is voor mij alleen en dat al het onderhoud aan huis en tuin op den duur toch wel een beetje veel zou worden. Daarom was ik blij dat de mogelijkheid zich voordeed om een splitsingsvergunning aan te vragen. Daarmee kan het achterste deel ook verbouwd worden tot woonhuis.  Een paar maanden daarna werd bekend dat ook in de schuren erachter woongedeelten mogen worden gemaakt, voor starters en/of senioren. "Ik kan wel een 'knarrenhof' beginnen hier", zei ik toen, en heel snel erachteraan:"maar daar ben ik dan niet meer bij." Ik hoorde het mezelf zeggen. Vanaf dat moment begon het loslaten. Vakantie: Schotse oostkust Toen ging ik in mei naar Schotland. Daar gebeurde zoveel in me, dat ik voor mijn gevoel als een ander mens terugkwam. Ik zag daar allemaal witte huizen en toen ik aan het strand een wit h...

Op 19 januari word ik 61 jaar en het is alsof het leven steeds mooier wordt. De dips van midlife en de overgang heb ik achter de rug. Ik heb er zin in, misschien wel meer dan ooit. Waar ik zin in heb? In dat wat zich elke dag weer aandient, en dat is steeds weer wat anders. De ene dag regen, de andere dag zonneschijn. En de wetenschap dat ze elkaar altijd weer afwisselen geeft hoop als het even tegen zit. Ver kijken voor de passende koers Passende koers in de gekte Ik kan me druk maken over de gekte die de economie van altijd maar moeten groeien met zich meebrengt. Het enige wat me daarin echt een goed gevoel geeft is er zelf niet meer in meegaan. Voor de rest blijft het een gevoel van Don Quichotte tegen de windmolens.... we hebben met elkaar een bureaucratisch moloch gecreëerd waar niet tegen te vechten is. Manlief leert me er omheen te zeilen en dat lukt me steeds beter. Laverend kom je verder dan steeds op elke boei weer vast te lopen. Gelukkig kan ik ver kijken, dat helpt...