Cora Postema

Leef-tijd! De Stichting ideële reclame, Sire is een campagne gestart: 'Nooit te oud om te leven!'. Gelukkig begon ik op mijn 63e met de aanleg van mijn levenstuin. De geboorte ervan kwam op het moment dat ik me ten diepste realiseerde dat het leven van mij niet meer hoefde als ik verder zou leven als een pensionado. Opeens wist ik wat ik miste: Zingeving.  Jawel, ik heb kinderen, kleinkinderen, een man die ik mantelzorg geef. Ik had net een Mediation-opleiding gevolgd, deed vrijwilligerswerk voor de Luisterlijn. Maar toch. Het beeld van pensionado's om me heen, druk met de volgende reis, al dan niet met vrienden samen met de caravan, zich vastbijtend in vrijwilligerswerk, volledig levend voor (klein)kinderen, fietsend met leeftijdgenoten en dan met zo'n helm op, allerlei kwalen overwinnend..... ik voelde me er alleen maar triest van worden. Moest ik zo 80 worden?  Inspiratie Nu ben ik 66. Er is veel gebeurd sinds ik ingegeven kreeg wat mij zin geeft. Sinds de dag dat ik...

Mantelzorger is een rol die iemand speelt in het leven van een dierbare. Die dierbare is voor lange of kortere tijd niet meer in staat om (volledig) voor zichzelf te zorgen en daarom helpen familieleden, buren of vrienden een handje. Wat ze doen varieert van boodschappen, helpen met wassen en aankleden, de tuin verzorgen en medicijnen halen tot dag- en nacht waken, sondevoeding geven en injecties toedienen.  Een heel waardevolle bezigheid. Mensen groeien in hun rol als mantelzorger en kunnen gaandeweg steeds meer. Dit zorgen voor een dierbare is vaak een dankbare taak. Wie wil niet graag iets betekenen in het leven van een ander? Het is onderdeel van de relatie die je met iemand hebt. Iedereen zorgt voor zijn dierbare als die het moeilijk heeft. De volgende keer wordt er zo vast ook voor jou gezorgd. Althans dat hoop je.... Maar..... Waarom dan al die ophef over mantelzorg? Waarom die roep om hen te ondersteunen omdat ze overbelast zouden raken? Waarom moeten gemeenten mantelzo...

De afgelopen tijd zat ik in een crisis. Mijn allergie tegen alles wat met gezondheidszorg te maken had, nam steeds grotere vormen aan. Ik kon er niet meer over lezen of horen. Tweets las ik niet meer, TV-uitzendingen over zorg meed ik en om zorgprofessionals liep ik met een grote boog heen. Ik meende ze van verre te herkennen aan hun blik en houding…. ‘zorgelijk’. Het woord mantelzorg kon ik helemaal niet meer verdragen. Als ik weer een serie prachtige foto’s op de Facebookpagina van mijn dochter voorbij zag komen, liepen de tranen over mijn wangen. Toen ik vervolgens ook nog gevraagd werd om deel te nemen in de expertgroep van de Stichting Family Centered Intensive Care (FCIC) waren mijn tranen niet meer te stoppen. Tijd voor zelfonderzoek! Beperking Mijn dochter is op weg van Amersfoort naar Santiago de Compostella. Elke dag plaatst ze een serie foto’s op Facebook. Die foto’s en haar verhalen raken iets in me diep van binnen. Eerst had ik dat nog helemaal niet, maar de behoefte...