Cora Postema

Vorige week was ik bij een bijeenkomst ter voorbereiding voor een congres. Het is de bedoeling op dat congres de verschillende perspectieven van patiënt, mantelzorger, vrijwilliger en professional met betrekking tot palliatieve terminale zorg te verduidelijken. Ik moet bekennen…. voor mij als ‘burger’ is het begrip ‘palliatieve terminale zorg’ niet gebruikelijk. Als ik opzoek wat het is kom ik op de website van VWS het volgende tegen: Palliatief terminale zorg is persoonlijke zorg, verpleging en begeleiding in de laatste levensfase. Het gaat bijvoorbeeld om    pijn en andere klachten behandelen,    verzorging en verpleging,    psychische en sociale problemen oplossen,    aandacht voor zingeving en spiritualiteit,    ondersteunen bij het afronden van het leven en bij afscheid nemen, etc. Vervolgens moet ik bekennen dat ik niet begrijp dat dit palliatieve terminale zorg moet heten. Is dit dan niet gewoon zorg? Blijkbaar niet… dat maak...

Gisteren ontving ik een mail van iemand van een patiëntenvereniging. Ze had op de website mijn boek "Zorg jij of zorg ik?' gezien en dat leek haar een goed boek voor de informatietafel in hun stand op een conferentie. Ze vroeg of ik een gratis recensie-exemplaar wilde toesturen. Ik voel me altijd vereerd met zulke vragen en neig ogenblikkelijk 'Ja' te zeggen. Maar ... ik zei 'Nee' en ik legde uit waarom. Vanochtend ontving ik haar reactie. Ze begreep het helemaal, maar wilde toch graag dat boek. Ze had het al gekocht. En ik.. ik werd helemaal blij. Ik had 'nee' verkocht en kreeg er 'ja' voor terug. Geven Ik ben geneigd weg te geven. Spullen die ik wel kan missen, een helpende hand, goede raad etcetera. Mensen zeggen 'Dankjewel' en ik ben blij. Maar niet als het me teveel gaat kosten. Als wat ik ervoor ontvang niet meer in verhouding staat tot wat ik geef. Die boeken... ze worden via de uitgever verkocht volgens het 'printing on de...

Artikel in de Volkskrant op 7 februari: ' Overheid gaat pas betalen voor zorg als familie en vrienden niet kunnen helpen' . Ik schrik, moet Wim dan toch naar het verpleeghuis omdat ik als partner alleen maar onbetaald voor hem mag zorgen? Nu krijg ik een gedeelte van de zorg die ik hem geef, betaald uit een PGB. Dat biedt mij net dat beetje financiele onafhankelijkheid waardoor het goed en gelijkwaardig voelt. Het klopt voor mijn gevoel helemaal niet dat ik hem wel in een tehuis mag afleveren waar zorg voor hem veel meer kost, maar dat als ik als naaste zelf die zorg lever het dan gratis moet. Wat is eigenlijk écht van waarde? Geld verdienen Toen mijn kinderen klein waren, ruim 20 jaar geleden, werkte ik 32 uur/week. De oppas moest je nog gewoon helemaal zelf betalen. Lang niet alle moeders werkten en ik was als leesmoeder of andere vorm van hulpmoeder op school, niet beschikbaar. En eerlijk gezegd.... ik vond dat 'schoolhelpen' ook niet leuk. Ik begreep dat de moede...