Cora Postema

Leef-tijd! De Stichting ideële reclame, Sire is een campagne gestart: 'Nooit te oud om te leven!'. Gelukkig begon ik op mijn 63e met de aanleg van mijn levenstuin. De geboorte ervan kwam op het moment dat ik me ten diepste realiseerde dat het leven van mij niet meer hoefde als ik verder zou leven als een pensionado. Opeens wist ik wat ik miste: Zingeving.  Jawel, ik heb kinderen, kleinkinderen, een man die ik mantelzorg geef. Ik had net een Mediation-opleiding gevolgd, deed vrijwilligerswerk voor de Luisterlijn. Maar toch. Het beeld van pensionado's om me heen, druk met de volgende reis, al dan niet met vrienden samen met de caravan, zich vastbijtend in vrijwilligerswerk, volledig levend voor (klein)kinderen, fietsend met leeftijdgenoten en dan met zo'n helm op, allerlei kwalen overwinnend..... ik voelde me er alleen maar triest van worden. Moest ik zo 80 worden?  Inspiratie Nu ben ik 66. Er is veel gebeurd sinds ik ingegeven kreeg wat mij zin geeft. Sinds de dag dat ik...

Toen ik deze zomer met mijn podcast begon, kwam ik nog iemand tegen die podcasts maakt over de dood. Winny Bos ziet het als haar missie om het levenseinde doodnormaal te maken. Ze spreek in haar podcast met professionals die met de dood in aanraking komen en je hoort er persoonlijke verhalen over het levenseinde. Winny zet zich met Doulawijzer met ziel en zaligheid in om stervenden te begeleiden in het laatste stuk.  We spraken elkaar via de telefoon en Winny wilde graag met mij in gesprek voor haar podcast. Dat gesprek kun je hier beluisteren. Een gesprek waarin ik graag meer te weten kom over haar ervaringen met de dood die ertoe hebben geleid dat zij hier haar werk van heeft gemaakt, gaat nog komen.  in gesprek

Een podcast maken deed ik nog niet. Tot nu! Vanaf 2 juni zijn via Editiegroenehart.nl gesprekken te beluisteren die ik heb met gewone mensen over de dood. Gesprekken over hoe ze denken over hun eigen levenseinde, hoe ze de dood van dierbaren hebben ervaren, leven na de dood of niet, geloof, ziekte en wat er maar voorbij komt. Verrassend openhartig. Hoe kom je tot zoiets? "Zou je het leuk vinden om met ons samen te werken?" vroeg AnneMarie Visser van Editiegroenehart.nl me na afloop van een interview over iets heel anders. "Zou je het leuk vinden om een podcast te maken?" vervolgde ze. We spraken af om het er een paar dagen later met een kopje koffie eens verder over te hebben.  Onderweg op de fiets naar huis begon het al. Een podcast? Ik? Thuisgekomen ging ik meteen op onderzoek uit. Hoe doe je dat? Ik las de 111 tips voor het maken van een podcast. De belangrijkste voor mij was: "Blijf vooral jezelf." Toen dacht ik, oké dan kan ik het. Maar waar ga ik het...

De laatste uren met baarmoeder Op maandagochtend 22 maart zit ik al om 6 uur aan de ontbijttafel. Om 11.50 uur moet ik me melden voor opname in het ziekenhuis, ik moet dan nuchter zijn. Dat betekent dat ik 6 uur voor die tijd nog maximaal twee beschuitjes met jam mag eten. Zonder ontbijt ben ik niets waard, dus zette ik de wekker voor het nuttigen van mijn laatste maal voordat ik zonder baarmoeder en eierstokken verder door het leven zou gaan.  Ik ben nog nooit geopereerd, nog nooit onder narcose geweest. Ik ben vitaal en fit en heb eigenlijk nooit wat. Totdat kortgeleden baarmoederkanker bij mij werd geconstateerd. Een kwaadaardig groeisel in mijn baarmoeder, wat ik met een filmcamera zelf heb kunnen zien. Daar was geen ontkennen meer aan. En al helemaal niet vanwege het vloeien wat ik sinds november deed en de krampen die ik af en toe voelde. Niet normaal voor een vrouw van 62.  "We gaan u opereren om uw baarmoeder en eileiders te verwijderen. Dat gaan we doen met een bikini...

Dinsdag hadden we een gesprek bij mijn moeder thuis over het einde van haar leven. We zijn de huisarts, mijn moeder (89), mijn broer en ik. Mijn moeder zag er tegenop. "Dan ben je opeens wel heel oud" zei ze een dag ervoor aan de telefoon. "Ik ben benieuwd wat de dokter te zeggen heeft", voegde ze er nog aan toe. Mijn reactie:"Het gaat er niet om wat de dokter zegt, het gaat erom wat jij wilt."  "Maar dat wil ik niet" Aanleiding was een 'misverstand' enkele weken geleden. Ze heeft af en toe darmklachten en de plaatsvervangende huisarts stelde voor om een afspraak te maken met een specialist in het ziekenhuis voor een darmonderzoek. Mijn moeder verweerde zich niet en toen bleek dat ze enkele dagen later al in het ziekenhuis terecht zou kunnen, gaf ze aan dat ze dat toch niet wilde. Het onderzoek ging niet door.  Tegen mij zei mijn moeder altijd dat ze geen onderzoek of operatie aan haar darmen meer wilde. Ze is jaren geleden al eens geoper...

Begin dit jaar was er een inzameling voor de aanleg van de tuin van het hospice in oprichting in Bodegraven. Volop werd er gegeven, maar ik kon dat niet. Het hoge gehalte aan liefdadigheid voor dat hospice de afgelopen jaren stond me tegen. Maar waarom eigenlijk? Was ik misschien een beetje jaloers op de oprichter die dit allemaal voor elkaar kreeg?  Leerzaam Ik ging in mezelf op onderzoek uit en bedacht dat ik geld geven te gemakkelijk vond. Het idee kwam op om zelf in de tuin van het hospice aan het werk te gaan en dan al werkende in de tuin in gesprek te raken met gasten en hun familieleden. Ik meldde me aan als ‘tuinmeisje’.  Net als alle andere vrijwilligers moest ik een korte cursus volgen waarin we leerden hoe om te gaan met de gasten en hun familie, met onze eigen gevoelens rondom de dood etcetera. Ik vond het leuk en kwam tot de ontdekking dat ik wel meer dan alleen ‘tuinmeisje’ wilde zijn.  En zo gebeurde. Het hospice is op 15 juni geopend. Met de e...

Gisteren was ik op het levensfeest van Niels Schuddeboom ter gelegenheid van zijn naderende einde. Niels, jonge vader, al vanaf zijn geboorte gehandicapt, heeft nu ook, of weer, kanker. Levensverlenging lijkt de behandelmethode, genezen kan niet meer. Niels besluit het onderste uit zijn levenskan te halen en organiseert een groots feest; zijn 'last lecture'. In no time is het feest georganiseerd, met Niels als regisseur. Het werd een feest met zo'n 500 gasten die allemaal taart mee brachten om te delen. Overvloed! Iedereen leek goed gemutst, gehandicapt of niet en zelfs de allerkleinsten jengelden niet. Helemaal passend bij Niels die het leven en de paarse krokodillen positief benadert. Hij gaf een lesje 'omgaan met institutionele tegenwerking'. De lachsalvo's gingen door de zaal. Humor bleek dan ook de grootste remedie. Humor! Ik moet zeggen, ik had het wel even nodig. Een dosis schaterlach van een doodzieke jonge vader als tegengif tegen mijn eigen ...