Cora Postema

Ja, ik ga verhuizen.  Nu: Weijland 34, Nieuwerbrug Toen Wim vorig jaar in november overleed, dacht ik helemaal niet aan verhuizen.  Ik dacht er wel aan dat het groot is voor mij alleen en dat al het onderhoud aan huis en tuin op den duur toch wel een beetje veel zou worden. Daarom was ik blij dat de mogelijkheid zich voordeed om een splitsingsvergunning aan te vragen. Daarmee kan het achterste deel ook verbouwd worden tot woonhuis.  Een paar maanden daarna werd bekend dat ook in de schuren erachter woongedeelten mogen worden gemaakt, voor starters en/of senioren. "Ik kan wel een 'knarrenhof' beginnen hier", zei ik toen, en heel snel erachteraan:"maar daar ben ik dan niet meer bij." Ik hoorde het mezelf zeggen. Vanaf dat moment begon het loslaten. Vakantie: Schotse oostkust Toen ging ik in mei naar Schotland. Daar gebeurde zoveel in me, dat ik voor mijn gevoel als een ander mens terugkwam. Ik zag daar allemaal witte huizen en toen ik aan het strand een wit h...

Ik vind het spannend. De geboorte van mijn boek.  De afgelopen maanden schreef ik en begon weer opnieuw. Nu is het er: Mijn Levenstuin , met als ondertitel: Hoe acceptatie van de dood mij bevrijdde. Ja, iedereen kan een boek uitgeven in deze tijd. Je bent niet meer afhankelijk van goedkeuring van een uitgever. Met POD (printing on demand) is het produceren en verspreiden van een papieren exemplaar heel eenvoudig. Hoef je alleen nog maar te schrijven 😉.  In het voorwoord schrijf ik hoe het ontstond. Voorwoord Mijn man Wim overleed, voor mij onverwacht, in november 2025. We waren toen bijna twintig jaar samen. Zijn overlijden was een bijzonder moment dat ik heel bewust alleen thuis met hem beleefde. Door hoe ons leven samen al die jaren was verlopen en wat ik van hem had geleerd, voelde ik dat de cirkel rond was. Ik kon zijn dood accepteren.   Meteen wist ik dat ik een boek wilde schrijven. Eerst dacht ik dat het moest gaan over kwaliteit van leven in relatie tot de dood. ...

Mijn manuscript is af.  Het boek heet: 'Mijn Levenstuin', met als ondertitel :  Hoe acceptatie van de dood mij bevrijdde. Zelf de regie Ik ga het zelf uitgeven, dat gaat het snelst en ik houd zelf de regie. Kort voor mijn man Wim eind vorig jaar overleed, zei hij nog:"Je moet gewoon je eigen gang gaan." Dat was nadat ik hem vertelde hoe ik eindelijk ten diepste doorhad hoe hij zijn vrijheid nam in het leven. Hij kon spelen met systemen, waar ik er telkens weer de strijd mee aanging. Opeens had ik het door en voelde een diepe verbinding met Wim. Er gingen zo'n 25 jaren aan vooraf.  Tot mijn 38e was ik me nergens van bewust.  Tot ik voor het eerst in mijn leven heel erg boos werd op mijn vader omdat hij zich weer eens bemoeide met de manier waarop ik met geld om ging. In zijn ogen onverantwoord.  In het contact tussen mijn vader en mij was die uiting van verzet een opening.  Anderhalf jaar later stierf hij, maar in die anderhalf jaar had ik de mooiste gespr...

Titel van het boek Nu ben ik dus aan het schrijven. Het boek waar ik na het overlijden van Wim mee begon. Ik begon er mee nadat ik me tussen Kerst en Oud en Nieuw vier dagen had gelaafd aan wijze vrouwen bij de School voor wijsbegeerte in Leusden. Daar was ik op zoek naar inspiratie voor verdieping van wat ik wilde gaan schrijven. Het bleek niet alleen verdieping te zijn wat ik daar vond, maar ook verbreding. Tijdens het ontbijt op dag twee van mijn verblijf daar, zat ik naast een man die ik (nog) niet kende. Hij vroeg me wat ik zoal deed in het leven. Ik vertelde over mijn levenstuin. Ik vertelde hoe ik daar drie jaar geleden mee ben begonnen en dat ik gaandeweg ontdekte; Die tuin dat ben ik zelf. Ik vertelde over de schommels voor het kind in mezelf, het labyrint voor de weg naar binnen, de sloten en de vijver voor reflectie en de kas als 'beschutte koesterende plek'. "Nou" zei hij, "je kunt er wel een boek over schrijven en dan weet ik al de titel: 'de Lev...

Het leven, de dood en verder leven Hoe het jaar begon weet ik al niet meer. Hoe het eindigde weet ik wel... zonder Wim. Ik kan eigenlijk alleen maar terugkijken vanuit dat perspectief. Het perspectief van leven en dood. Mijn dochter die het jaar in blijde verwachting begon, en na bijna vijf maanden afscheid moest nemen van een heel klein, niet levensvatbaar meisje: Emme. Gelukkig loopt ze inmiddels met een bolle buik en zijn we vol verwachting wat het in januari worden zal. Of het een jongen of meisje wordt, willen ze voor die tijd niet weten. Ik houd van zulke verrassingen.  De zomer was fijn. We hadden een hele mooie vakantie met de camper in Frankrijk. We hebben erg genoten van de reis door de oostkant van Frankrijk tot aan de Middellandse zee bij Cannes en weer terug. Later in de zomer hebben we nog een rondje Nederland gedaan, via Groningen naar de camping in Heerde op de Veluwe waar Wim's dochter met haar zoontje van 1,5 ook waren. Opa en kleinzoon genoten erg van elkaar....

Leef-tijd! De Stichting ideële reclame, Sire is een campagne gestart: 'Nooit te oud om te leven!'. Gelukkig begon ik op mijn 63e met de aanleg van mijn levenstuin. De geboorte ervan kwam op het moment dat ik me ten diepste realiseerde dat het leven van mij niet meer hoefde als ik verder zou leven als een pensionado. Opeens wist ik wat ik miste: Zingeving.  Jawel, ik heb kinderen, kleinkinderen, een man die ik mantelzorg geef. Ik had net een Mediation-opleiding gevolgd, deed vrijwilligerswerk voor de Luisterlijn. Maar toch. Het beeld van pensionado's om me heen, druk met de volgende reis, al dan niet met vrienden samen met de caravan, zich vastbijtend in vrijwilligerswerk, volledig levend voor (klein)kinderen, fietsend met leeftijdgenoten en dan met zo'n helm op, allerlei kwalen overwinnend..... ik voelde me er alleen maar triest van worden. Moest ik zo 80 worden?  Inspiratie Nu ben ik 66. Er is veel gebeurd sinds ik ingegeven kreeg wat mij zin geeft. Sinds de dag dat ik...

Einde van een tijdperk Elk eindejaar kijk ik zoals velen terug op het jaar wat voorbij is. Vorig jaar eindigde met het overlijden van mijn moeder, dit jaar begon met de verkoop van haar huis. Dat moment was voor mijn broer en mij de afronding van een tijdperk. Een tijdperk waarin we nog regelmatig teruggingen naar onze geboortestreek, aan de westkant van de stad Groningen. Nu was er veel minder wat ons daar nog naartoe zal brengen. Die dag van afscheid van het huis brachten we nog een bezoek aan het tolhuis aan de Peizermade waar  herinneringen aan onze opa en oma lagen. We werden door de huidige bewoners verwelkomt met eigengebakken nieuwjaarsrolletjes. Nieuwjaarsrolletjes bakte ik in mijn jeugd altijd samen met mijn moeder en op dat moment, begin dit jaar, besloot ik om zelf zo'n wafelijzer te kopen en een traditie in ere te herstellen. De geur van kniepertjes (oudejaarskoekjes) en nieuwjaarsrolletjes hangt nu in ons huis.  Herwaardering van onze woonplek De afgelopen jaren ...

  Transformatie Houd je vast aan je kwelgeest of kies je voor je zelf? Half augustus kwamen we terug van een heerlijke week vakantie. Thuis wilde ik het vrije en blije gevoel vasthouden en dat lukte me de eerste dagen aardig goed, maar toen gebeurde er iets. Iets wat al langer als een 'veenbrandje' onderhuids in mij gloeide, laaide opeens in een gesprek in alle hevigheid op. Blussen leek niet meer mogelijk en eigenlijk voor mij ook niet wenselijk.  Oud zeer Ik werd geconfronteerd met een hele oude zere plek. De plek waar in een vorig leven mijn autoriteitsgevoeligheid is ontstaan en waar ik in mijn leven meerdere malen tegenaan ben gelopen. In de opleiding hypnotherapie die ik ooit volgde, deden we een oefening waar ik terugging naar een vorig leven. Ik wilde ontdekken waarom ik er zo van overtuigd was dat anderen niet weten wat goed voor mij is.  In trance kwam ik terug in 1632. Ik leefde als jong meisje in een klooster in het noorden van Frankrijk waar ik met veel plezi...

De afgelopen weken keek ik naar het TV programma 'Filemon en de complotten'. In de vijf afleveringen van het programma gaat Filemon Wesselink in gesprek met mensen die verbanden tussen dingen zien die niet iedereen ziet. Sommige dingen gaan me boven de pet. Maar wat de mensen die bedenkingen hebben rondom corona en de maatregelen zeggen, kan ik goed volgen. De conclusie die Filemon op het eind van het programma trekt, maakt voor mij veel duidelijk. Complot of visie? Hoe mensen worden gelabeld als 'complotdenkers' en 'wappies' boeit me. Ik zweeg het afgelopen jaar ook regelmatig om maar geen 'wappie' te worden genoemd. Maar ben ik een 'complotdenker' omdat ik vragen stel en niet alles voor zoete koek aanneem?  Mijn vader had het al dertig jaar geleden over het gevaar van de Chinezen. Dat was in de jaren dat het gevaar in onze hoofden vooral van Rusland of de voormalige Sovjet Unie kwam. China was nog een soort van ontwikkelingsland waar de mensen ...

Het gaat goed Volgens afspraak word ik ruim twee weken na mijn baarmoederoperatie gebeld voor de uitslag van weefselonderzoek. Of er uitzaaiingen zijn en of er nog verdere behandeling zoals bestraling nodig is. Ik zeg tegen iedereen die daar naar vraagt, dat ik daar eigenlijk niet zo mee bezig ben. Ik wil eerst dat de wond geneest en ik weer gewoon kan bewegen. Wandelen, fietsen.. ik wil weer in mijn kajak! Rond een uur of 5 in de middag gaat de telefoon en word ik gebeld door de zogenaamde behandelende arts. Ik heb hem echter nog nooit eerder gezien of gesproken. Hij vraagt een beetje hoe het gaat. Dan vertelt hij dat het allemaal schoon is. Ik hoef niet te worden bestraald en er is geen verdere behandeling nodig. Ik ben zoooo opgelucht. Nu merk ik dat ik onbewust wel degelijk gespannen was voor deze uitslag. Ik hield rekening met een natraject met bestraling. Opeens valt dat weg. Ik kan weer vooruit kijken. Er is nog wel een zes weken controle om te kijken of alles goed is hersteld. ...

Weer thuis Thuis Op woensdag 24 maart om ongeveer 18.30 uur ben ik weer thuis uit het ziekenhuis. Twee dagen nadat mijn baarmoeder en eierstokken zijn verwijderd. Ik heb een briefje meegekregen met leefregels en adviezen voor thuis voor de komende 6 weken.  In de reisrolstoel van Wim rijdt dochter Marieke me van de auto naar de woonkamer. Ik begrijp nu waarom Wim er zo'n hekel aan heeft als ik hem onvoorzichtig over hobbels in de weg duw. Ik ben blij als ik me op de bank in de woonkamer kan settelen. Marieke brengt de tas met mijn spullen naar boven terwijl ik vrienden en bekenden app dat ik weer thuis ben. Wim is blij me weer te zien en zijn zoon Sybren zet een kopje thee voor me. Ik ben vooral moe en benieuwd hoe ik zou kunnen slapen in het logeerbed. Ik heb behoefte aan stilte, rust, helemaal niets om me heen. In het ziekenhuis was ik die ochtend van de 'wat heerlijk dat er voor me gezorgd wordt stand' in de 'vechtstand' terecht gekomen. Ik heb mezelf nog nooit z...

Zin Het is inmiddels alweer vijf weken na de operatie. Er is zoveel gebeurd, dat ik wel wilde schrijven maar niet wist waar te beginnen. Het ziekenhuis, thuis, corona, de politieke spelletjes die blootgelegd worden, het raakt me allemaal. Maar wat stel ik met mijn verhaal nu voor in zo'n hectische wereld? Wie gaat dat lezen? Waar ga ik beginnen? De hoeveelheid van wat er op me af komt, legt me lam. Ik doe maar even niks. Totdat ik opeens een sms bericht van Bob krijg. Bob met wie ik ooit werkte en die ik al jaren niet meer heb gezien. Bij hem is ook net kanker ontdekt en hij zit in een tredmolen. Hij voelt behoefte om het van zich af te schrijven en dacht daarbij opeens aan mij. Toen hij mijn laatste blog over de aanloop naar mijn baarmoederoperatie had gelezen besloot hij contact op te nemen. "Ik herken ontiegelijk veel uit je laatste blog" schrijft hij. "Het zijn gouden tijden maar ook spannend. Ik heb aan jou gedacht om het van me af te schrijven in een soort dial...

De laatste uren met baarmoeder Op maandagochtend 22 maart zit ik al om 6 uur aan de ontbijttafel. Om 11.50 uur moet ik me melden voor opname in het ziekenhuis, ik moet dan nuchter zijn. Dat betekent dat ik 6 uur voor die tijd nog maximaal twee beschuitjes met jam mag eten. Zonder ontbijt ben ik niets waard, dus zette ik de wekker voor het nuttigen van mijn laatste maal voordat ik zonder baarmoeder en eierstokken verder door het leven zou gaan.  Ik ben nog nooit geopereerd, nog nooit onder narcose geweest. Ik ben vitaal en fit en heb eigenlijk nooit wat. Totdat kortgeleden baarmoederkanker bij mij werd geconstateerd. Een kwaadaardig groeisel in mijn baarmoeder, wat ik met een filmcamera zelf heb kunnen zien. Daar was geen ontkennen meer aan. En al helemaal niet vanwege het vloeien wat ik sinds november deed en de krampen die ik af en toe voelde. Niet normaal voor een vrouw van 62.  "We gaan u opereren om uw baarmoeder en eileiders te verwijderen. Dat gaan we doen met een bikini...