maandag 6 april 2020

Willen wij een medische dictatuur?

Een verplichte app om bij te houden met wie je in contact bent. Op straat voor de ingang van de metro een apparaatje op je voorhoofd om te meten of je koorts hebt. We spreken elkaar aan op gedrag wat afwijkt van dat wat is voorgeschreven door de regering op advies van medici en virologen. We kijken er al bijna niet meer van op. Want het is toch allemaal voor onze eigen bestwil? Samen moeten we de vijand bestrijden. En dat mag wat kosten. Maar wie is de vijand?

Angst in de ogen van de IC arts
Het zien van de angst en paniek in de ogen van Diederik Gommers, intensivist en voorzitter van de landelijk IC-vereniging, raakte iets in mij. Hij was bang dat er niet voor alle mensen die hij zou kunnen helpen op de IC, ook daadwerkelijk een IC bed beschikbaar zou zijn. Dat hij mensen zou moeten laten sterven zonder een laatste reddingspoging, dat was voor hem het allerergste wat hem kon overkomen. Opeens zag ik een mens achter die persoon die tot dan alleen maar riep om nog meer intensive care bedden. Ik werd namelijk gek van al die aandacht voor IC zorg. Ik zie dit als slechts het topje van de ijsberg van een heleboel leed. Leed wat in mijn ogen even helemaal onterecht naar de achtergrond werd geduwd. We lijken het inmiddels zelfs normaal te gaan vinden dat we niet normaal afscheid mogen nemen van dierbaren die sterven, we mogen ze niet bezoeken als ze 'kwetsbaar' of ziek zijn. Allemaal om onze eigen bestwil.... maar mij maakt dat juist bang.

Bevrijding van de IC
De IC zorg is geloof ik het allerlaatste wat je als medicus kunt bieden om iemand te redden. Ik heb er ervaring mee. Mijn man lag na een hersenstaminfarct drie maanden op de IC. Elke dag zat ik naast zijn bed. Ik heb het als traumatisch ervaren, mijn man niet. Hij heeft aan de beademing zijn leven te danken, maar hij hoeft nooit meer naar een IC. Zodra ze dingen gaan meten is er altijd wel iets mis. Wim ligt ook ogenblikkelijk aan de zuurstof als ze hem opnemen, maar hij wil dat niet meer. Hij wil niet leven als kasplant, in de greep van de 'zorg'. Als we destijds het advies van de specialisten hadden gevolgd had hij nu al jaren in een verpleeghuis gezeten. Als hij nog zou leven dan. Want dan was hij of waarschijnlijk weggekwijnd tussen de 'kwetsbare ouderen', of hij zou worden gedrogeerd om hem rustig te houden. Ik zou het ook niet hebben aangekund om hem steeds te bezoeken. Ik zou verdrietig afscheid hebben genomen en me een leven lang schuldig hebben gevoeld. Onze band was denk ik toen nog niet sterk genoeg voor een verpleeghuisrelatie, we kenden elkaar pas twee jaar. Wij kozen er dus, tegen alle adviezen in, voor om samen thuis verder te leven. Met een ademapparaat naast het bed, sondevoeding en een rolstoel. We genieten van ons samenzijn.

De essentie van het leven uitbesteden aan de zorg?
En dat brengt me bij mijn angst. De angst dat medische zorg wordt verheven boven samenzijn en medemenselijkheid.
Blijven we naar onze 'kwetsbaren'  zwaaien achter het glas? Is het ook volgend jaar nog beter dat we binnen blijven of contact mijden om de mogelijkheid dat we anderen ziek maken uit te sluiten? Mogen we alleen nog sterven in eenzaamheid of in de nabijheid van een verpleegster achter een masker? Moeten we ons elk jaar laten vaccineren tegen alles wat een bedreiging kan zijn? Krijgen we huisarrest of een geldstraf als we dat niet doen?

Mijn Wim maakt zich geen zorgen zolang zijn sondevoeding geregeld is en ik er maar ben. Hij heeft het aanpassen aan omstandigheden tot kunst verheven. Ik probeer van hem te leren. Maar mijn angst voor sociaal isolement en doodgaan zonder fatsoenlijk afscheid te kunnen nemen, overheerst.

Laat de IC artsen en virologen alsjeblieft niet leidend zijn. Zij vergeten mensen te zien in de normale context van het leven! Leven dat zich in essentie niet wil laten controleren omdat risico en sterven daar onderdeel van zijn.



3 opmerkingen:

  1. S. Vermunt09 april, 2020

    Het verhaal achter uw stelling, uw eigen ervaring met de IC, is invoelbaar en zeker niet positief. Dat is erg jammer, maar ik ben blij dat zowel Wim als u er goed zijn doorgekomen. Het beangstigende, en nog erger het schadelijke, aan uw mening is uw woordgebruik. U schuwt woorden al dictatuur niet en pleegt medemenselijkheid en empathie als manco's van de gehele IC-zorg neer te zetten op basis van uw ervaring en de stukjes die de media van de heer Gommers laten zien. Dat mag uw mening zijn en u mag hem spuien, maar hij is even ongefundeerd als schadelijk. Er zijn heel veel artsen en verpleegkundigen die het contact met en de ruimte voor de patient en de familie op de IC missen. Daar lees ik dagelijks voorbeelden van en ik ken de IC medewerkers ook niet anders. U gaat daarbij geheel voorbij aan hun werkdruk en hun besmettingsrisico. Wat overblijft is een N=1 succesverhaal. U en Wim hebben tegen de adviezen in een betere situatie dan het verpleegtehuis weten te bewerkstelligen. Dat is fijn, dat is positief en dat is knap van u beiden, ik maak daarvoor een diepe buiging. Maar uw ervaring en uw blik op dhr. Gommers ongefundeerd neerzetten als risico voor een medische dictatuur gaat mij als arts te ver en nodigt weinig uit tot een dialoog over de dingen waarvan u zegt zich zorgen te maken. Zeker als u reacties op deze manier bij het Medisch Contact zet. Ik wens u en uw man alle goeds.

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Ik hoop dat ik het goed gelezen heb dat u in de reactie van dhr Gommers juist wél de menselijke kant zag, want dat is tot nu toe mijn indruk die dhr. Gommers idd als enige echt laat zien, dat het wel degelijk om ménsen en families gaat en elk mensenleven evenveel waard is en dus ook iedereen het recht heeft op contact met zijn/haar dierbaren in zo’n moeilijke tijd, de frustratie dat dit doordat mensen zich niet aan de voorschriften houden niet meer gegarandeerd kan worden zie ik,en met mij veel anderen, als menselijk en warm en dhr. Gommers raakt in mijn optiek meer mensen met zijn pleidooien dan de rest van de “ deskundigen” die zich bijzonder afstandelijk opstellen..

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Medische dictatuur , een term die vaak bij me opkomt.
    Ik ben daar heel erg op tegen natuurlijk, maar de mensen willen het blijkbaar zo.
    Ook als het tegen de ratio ingaat, helaas.
    Neem alleen al het blinde e in een vaccin.
    De mening van de heer Rutte wordt dan gehoord , en naar onafhankelijke professoren
    wordt niet geluisterd.
    Laat ze stoppen met alle maatregelen, Corona is geen bedreiging voor de algehele
    volksgezondheid.

    BeantwoordenVerwijderen