De vrouw met de zeis?

Mijn manuscript is af. 

Het boek heet: 'Mijn Levenstuin', met als ondertitel: Hoe acceptatie van de dood mij bevrijdde.

Zelf de regie

Ik ga het zelf uitgeven, dat gaat het snelst en ik houd zelf de regie. Kort voor mijn man Wim eind vorig jaar overleed, zei hij nog:"Je moet gewoon je eigen gang gaan." Dat was nadat ik hem vertelde hoe ik eindelijk ten diepste doorhad hoe hij zijn vrijheid nam in het leven. Hij kon spelen met systemen, waar ik er telkens weer de strijd mee aanging. Opeens had ik het door en voelde een diepe verbinding met Wim.

Er gingen zo'n 25 jaren aan vooraf. Tot mijn 38e was ik me nergens van bewust. 
Tot ik voor het eerst in mijn leven heel erg boos werd op mijn vader omdat hij zich weer eens bemoeide met de manier waarop ik met geld om ging. In zijn ogen onverantwoord. 

In het contact tussen mijn vader en mij was die uiting van verzet een opening. 
Anderhalf jaar later stierf hij, maar in die anderhalf jaar had ik de mooiste gesprekken met mijn vader. Ik voelde me meer en meer met hem verbonden. Toen hij overleed had ik daar vrede mee. Maar dat was nog maar het begin.

Levenslessen

Ik was open gegaan en zweeg niet meer. Ik liep tegen muren aan. Muren van onbegrip, van oordeel en onrecht. 
Toen ik eindelijk had ontdekt dat ik zelf mijn grootste vijand was, kwam Wim in mijn leven. 

Wim was voor mij het voorbeeld van hoe je je eigen vrijheid neemt. Dat wilde ik ook. In de bijna twintig jaar die we samen waren, had hij het geduld om me aan te horen in mijn strijd. En langzaamaan ging ik ook steeds meer mijn eigen gang, zonder strijd en frustratie. 

In de week voor zijn dood raakte ik nog eenmaal in een 'strijdje' verwikkeld. 
Wim snapte niet waar ik me nu weer zo druk over maakte. Eindelijk had ik het door. 

Ik was weggeweest en kwam thuis met dat inzicht en vertelde het aan Wim. In de nacht daarna overleed hij. Onverwacht, maar de cirkel was rond.

Ik wist meteen dat ik een boek wilde schrijven. Eerst dacht ik dat het over mijn leven met Wim zou moeten gaan. Over ons leven na zijn hersenstaminfarct in 2009. Maar toen iemand me vroeg:"Moet het gaan over Wim of over jou?" wist ik dat het mijn levensverhaal moest worden. 

Het is het verhaal van een weg van bevrijding, beginnend bij de woorden van verzet tegen mijn vader en het eindigt twee weken na het overlijden van Wim. Toen ontdekte ik hoezeer Wim ook de regie had gehad over zijn eigen dood. Dat wil ik ook.

Wat ik met het boek wil

Ik heb in het boek het volgende Nawoord geschreven:

Ik hoop dat je geraakt bent door mijn verhaal. Want dat is wat ik wil. 
Ik hoop dat het veel vragen oproept en tot nadenken stemt. 
Ik hoop dat je erover in gesprek gaat. Met je naasten, met je vrienden, met je collega’s, met je arts, met je medemens. 
Ik hoop dat ik op deze manier een steentje kan bijdragen aan het gesprek over kwaliteit van leven in relatie tot de dood.
Ik hoop dat jouw leven er rijker van wordt.
Ik hoop dat zorgen voor elkaar bijdraagt aan meer medemenselijkheid.
Ik hoop dat ik uiteindelijk mag sterven op de manier die bij mij past.
Ik hoop dat je contact met me opneemt om me uit te nodigen voor een gesprek. 

Hoop doet leven en humor ook!

Wanneer verschijnt het?

En als je je nu afvraagt waar die vrouw met de zeis vandaan komt? 
Gisteren was ik bezig met de omslag voor het boek. Ik zocht een foto van mezelf voor op de achterflap en kwam deze tegen. Beter had ik het niet kunnen bedenken. Het boek zit vol beeldspraak.
Het boek zal 23 maart verschijnen en via Bol en zo te koop zijn. Ik kan er ook zelf eentje met handtekening ;-) aan je sturen. Laat maar weten via info@corapostema.nl