Cora Postema

Ik vind het spannend. De geboorte van mijn boek.  De afgelopen maanden schreef ik en begon weer opnieuw. Nu is het er: Mijn Levenstuin , met als ondertitel: Hoe acceptatie van de dood mij bevrijdde. Ja, iedereen kan een boek uitgeven in deze tijd. Je bent niet meer afhankelijk van goedkeuring van een uitgever. Met POD (printing on demand) is het produceren en verspreiden van een papieren exemplaar heel eenvoudig. Hoef je alleen nog maar te schrijven 😉.  In het voorwoord schrijf ik hoe het ontstond. Voorwoord Mijn man Wim overleed, voor mij onverwacht, in november 2025. We waren toen bijna twintig jaar samen. Zijn overlijden was een bijzonder moment dat ik heel bewust alleen thuis met hem beleefde. Door hoe ons leven samen al die jaren was verlopen en wat ik van hem had geleerd, voelde ik dat de cirkel rond was. Ik kon zijn dood accepteren.   Meteen wist ik dat ik een boek wilde schrijven. Eerst dacht ik dat het moest gaan over kwaliteit van leven in relatie tot de dood. ...

Mijn manuscript is af.  Het boek heet: 'Mijn Levenstuin', met als ondertitel :  Hoe acceptatie van de dood mij bevrijdde. Zelf de regie Ik ga het zelf uitgeven, dat gaat het snelst en ik houd zelf de regie. Kort voor mijn man Wim eind vorig jaar overleed, zei hij nog:"Je moet gewoon je eigen gang gaan." Dat was nadat ik hem vertelde hoe ik eindelijk ten diepste doorhad hoe hij zijn vrijheid nam in het leven. Hij kon spelen met systemen, waar ik er telkens weer de strijd mee aanging. Opeens had ik het door en voelde een diepe verbinding met Wim. Er gingen zo'n 25 jaren aan vooraf.  Tot mijn 38e was ik me nergens van bewust.  Tot ik voor het eerst in mijn leven heel erg boos werd op mijn vader omdat hij zich weer eens bemoeide met de manier waarop ik met geld om ging. In zijn ogen onverantwoord.  In het contact tussen mijn vader en mij was die uiting van verzet een opening.  Anderhalf jaar later stierf hij, maar in die anderhalf jaar had ik de mooiste gespr...

Titel van het boek Nu ben ik dus aan het schrijven. Het boek waar ik na het overlijden van Wim mee begon. Ik begon er mee nadat ik me tussen Kerst en Oud en Nieuw vier dagen had gelaafd aan wijze vrouwen bij de School voor wijsbegeerte in Leusden. Daar was ik op zoek naar inspiratie voor verdieping van wat ik wilde gaan schrijven. Het bleek niet alleen verdieping te zijn wat ik daar vond, maar ook verbreding. Tijdens het ontbijt op dag twee van mijn verblijf daar, zat ik naast een man die ik (nog) niet kende. Hij vroeg me wat ik zoal deed in het leven. Ik vertelde over mijn levenstuin. Ik vertelde hoe ik daar drie jaar geleden mee ben begonnen en dat ik gaandeweg ontdekte; Die tuin dat ben ik zelf. Ik vertelde over de schommels voor het kind in mezelf, het labyrint voor de weg naar binnen, de sloten en de vijver voor reflectie en de kas als 'beschutte koesterende plek'. "Nou" zei hij, "je kunt er wel een boek over schrijven en dan weet ik al de titel: 'de Lev...

Het leven, de dood en verder leven Hoe het jaar begon weet ik al niet meer. Hoe het eindigde weet ik wel... zonder Wim. Ik kan eigenlijk alleen maar terugkijken vanuit dat perspectief. Het perspectief van leven en dood. Mijn dochter die het jaar in blijde verwachting begon, en na bijna vijf maanden afscheid moest nemen van een heel klein, niet levensvatbaar meisje: Emme. Gelukkig loopt ze inmiddels met een bolle buik en zijn we vol verwachting wat het in januari worden zal. Of het een jongen of meisje wordt, willen ze voor die tijd niet weten. Ik houd van zulke verrassingen.  De zomer was fijn. We hadden een hele mooie vakantie met de camper in Frankrijk. We hebben erg genoten van de reis door de oostkant van Frankrijk tot aan de Middellandse zee bij Cannes en weer terug. Later in de zomer hebben we nog een rondje Nederland gedaan, via Groningen naar de camping in Heerde op de Veluwe waar Wim's dochter met haar zoontje van 1,5 ook waren. Opa en kleinzoon genoten erg van elkaar....