Cora Postema

Mijn man Wim kreeg eind mei een maagbloeding. Hij werd in eerste instantie door ambulancepersoneel en ziekenhuis geweldig goed geholpen en ook voor mij werd goed gezorgd. Niets dan lof. Hij kon na enkele dagen, opgepept met enkele zakken bloed en met een flinke dosis medicijnen ter bescherming van de maagwand, weer naar huis. Afgelopen maandag gingen we terug voor controle.... dacht ik. Het tweede bezoek deze week leverde me ook nog een deuk in de auto op omdat ik de afstand tot de betonnen paal in de parkeergarage verkeerd inschatte. Dure grap.... Uw gegevens  We meldden ons maandag op de afdeling maag, darm, leverziekten. Als eerste kreeg Wim bij de receptie een formulier onder de neus gedrukt om te tekenen voor toestemming om gegevens op te vragen van andere ziekenhuizen waar hij was geweest als dat nodig mocht zijn. Wim wimpelde dit meteen af als onzin, hij komt nooit in een ander ziekenhuis dan het UMC-Utrecht. Ik moest denken aan de ambulancebroeders die vroegen in welk z...

Vanochtend lees ik een blog over het meer betrekken van de patiënt bij 'Kwaliteit van Zorg'. In die context vind ik de kop: 'We willen allemaal dat de patiënt beter wordt'  erg interessant. Wat zou de patiënt eigenlijk zelf willen? Ik ga daarnaar in het blog op zoek. 'We willen dat de patiënt beter wordt'  Het blog is geschreven door Robbert Huijsman, manager van het programma Kwaliteit van Zorg bij Zilveren Kruis Achmea. Hij geeft aan dat het perspectief van de patiënt meer mee wordt gewogen bij het bepalen van kwaliteit en keuze. Hiervoor zijn uitkomstindicatoren ontwikkeld. Voorbeelden van uitkomstindicatoren zijn overleving, herstel van gezondheid, weer goed kunnen functioneren en kwaliteit van leven. 'Best lastig te ontwikkelen die uitkomstindicatoren', aldus Huisman. Dat begrijp ik want geen patiënt is gelijk natuurlijk. Wat de één helemaal gelukkig maakt, is voor de ander een martelgang. En wat als de patiënt helemaal niet beter wil worde...