Cora Postema

Soms heb ik van die gedachten die min of meer verboden zijn. Deze keer deel ik ze toch, want af en toe vraag ik me af waar  we eigenlijk mee bezig zijn. Hebben wij ons als mensheid allemaal ten dienste van de medische wetenschap gesteld? Teveel mogelijk... Vorige week ontmoette ik na langere tijd Mieke (48 jaar) weer. Ik leerde haar ongeveer vier jaar geleden kennen. Haar man had kanker en ze was naast haar werk best druk met de zorg voor hem. We dronken af en toe eens koffie samen en deelden onze gedoetjes met onze mannen. Ze verwachtte destijds dat haar man nog hooguit twee jaar te leven zou hebben. Ze had er af en toe al helemaal genoeg van haar leven 'op te offeren' voor hem. Ons contact verwaterde een beetje en toen we elkaar vorige week weer ontmoetten, dacht ik dat haar man inmiddels zou zijn overleden. Maar nee, hij leefde nog steeds. Ze zuchtte toen ze het vertelde. "Ja, zolang medisch nog steeds weer wat nieuws mogelijk is, grijpt hij elke strohalm...

Nee, schik niet, Wim leeft nog. Ook al kan ik hem af en toe wel wurgen. Ik kan nog geen mug doodslaan, dus het valt nog wel mee. Maar toch..  toen ik een maand geleden het woord 'mantelzorgmoord' las, als vervolg op het woord 'mantelzorgboete', dacht ik... Ik kan me heel goed voostellen dat je uit machteloosheid en wanhoop degene dood wenst voor wie je zorgt. Dat je zelfs zover kunt gaan diegene te doden. Soms hoeft dat helemaal niet zo moeilijk te zijn. Ik gooi Wim weet het ondertussen ook. "Jij gooit" zegt hij als we het lachend hebben over de manier waarop ik boos word. Ja, ik gooi. Met deuren, met voorwerpen. Laatst gooide ik zelfs de sondevoeding over de vloer. Woest was ik op Wim, die me na een drukke dag nog meer vroeg. Ik liep, de deur met een knal achter me dichtsmijtend, naar buiten om mezelf te hervinden. Dat helpt. Als ik terugkom kijkt Wim me schuldbewust aan. "Eigenlijk ben ik ook wel een drammer",  zegt hij. Ik kruip bij hem in ...