Cora Postema

Mensen die me vertellen wat goed voor me is verdraag ik slecht. Ze gaan voorbij aan mijn vermogen en behoefte om zelf daarover na te denken. Ik wil zelf mijn keuzes te maken.  Mijn allergie voor schoolmeesters en andere betweters stamt uit mijn kindertijd. Ik was een braaf kind, maar toen ik op 8 jarige leeftijd stiekem in een hoekje van het schoolbord 'Juf is gek' schreef, had de juf er wijs aan gedaan daar over met mij in gesprek te gaan. Waarom had ik dat gedaan? Dan had ik haar gezegd dat ik me niet serieus genomen voelde als wij meisjes weer moesten handwerken terwijl de jongens mochten rekenen. Ik wilde graag het verste van de klas in het rekenboekje zijn, maar na elke handwerkles werd ik door Klaas weer ingehaald. Wat de juf wel deed? Ze vroeg wie dat op het bord geschreven had, zei dat ik dat niet meer mocht doen en verklapte het aan mijn moeder. Ik voelde me door zowel de juf als mijn moeder in de steek gelaten. Zij dachten dat handwerken beter voor mij was dan rekenen...

Eindelijk doen ze de mond open. De onderwijzers, de zorgmedewerkers, de boeren, de 'onderdrukten'. Niet dat wat er uit komt nu zo handig is, of zo graag gehoord wordt, nee door de lange tijd waarin het opgekropt heeft gezeten komt het er nogal ongenuanceerd uit. Boos, verontwaardigd, gedreven door emotie. De gevestigde orde weet zich er geen raad mee en grijpt wanhopig naar .... ja waarnaar eigenlijk. Heilige huisjes van weleer bestaan niet meer, we hebben alleen elkaar nog. Verstikkende loyaliteit Ik herken het goed. Het zwijgen en loyaal zijn. Ik werd er niet gelukkig van en hielp mij door mijn winterdip met bezoekjes aan de zonnebank. Totdat ik het echt niet meer hield. Twee jaar eerder had mijn leidinggevende van toen al eens tegen me gezegd dat ik eens moest leren om mijn gevoel te verwoorden, en nu was het zover. Ik ging op zoek naar de stem van mijn hart. Elke maandagavond in een groepje zitten en naar binnen kijken. Daarbinnen ging er een wereld voor me open. Langz...