Cora Postema

Ja, ik ga verhuizen.  Nu: Weijland 34, Nieuwerbrug Toen Wim vorig jaar in november overleed, dacht ik helemaal niet aan verhuizen.  Ik dacht er wel aan dat het groot is voor mij alleen en dat al het onderhoud aan huis en tuin op den duur toch wel een beetje veel zou worden. Daarom was ik blij dat de mogelijkheid zich voordeed om een splitsingsvergunning aan te vragen. Daarmee kan het achterste deel ook verbouwd worden tot woonhuis.  Een paar maanden daarna werd bekend dat ook in de schuren erachter woongedeelten mogen worden gemaakt, voor starters en/of senioren. "Ik kan wel een 'knarrenhof' beginnen hier", zei ik toen, en heel snel erachteraan:"maar daar ben ik dan niet meer bij." Ik hoorde het mezelf zeggen. Vanaf dat moment begon het loslaten. Vakantie: Schotse oostkust Toen ging ik in mei naar Schotland. Daar gebeurde zoveel in me, dat ik voor mijn gevoel als een ander mens terugkwam. Ik zag daar allemaal witte huizen en toen ik aan het strand een wit h...

En daar zit ik dan lekker te schrijven aan mijn keukentafel. Kijk ik opzij, loopt daar een kip in de gang. Dat beeld treft me. Die kip in het licht. Het absurdistische. Ik maak een foto en schrijf weer verder. Denk nog wat over het bijzondere in het alledaagse. Over hoe het gewone misschien nooit gewoon is geweest. Een uur later loop ik met mijn laptop naar de werkkamer. Kak! Werk aan de winkel. 

Ja, ik was even weg. Letterlijk en figuurlijk. Ik was uitgenodigd om samen met 10 andere vrouwen een week in een huis in Fionnphort te zijn. Fionnphort is een heel klein plaatsje op het eiland Mull in Schotland, waar de veerboot naar Iona vertrekt. Vanuit dat huis konden we elke dag Iona met haar magische energie en geschiedenis bezoeken. Samen met een vriendin ging ik op reis. We vlogen naar Edinburg en huurden daar een auto om in een dag of vijf rondtoerend door het Schotse landschap in Achaban House in Fionnphort te arriveren. Op dag twee van onze tour ging het mis. Het links rijden ging me gemakkelijker af dan ik had gedacht. Toch nam ik een bocht naar links met rotsachtige berm iets te kort. Ik voelde hoe we een steen raakten aan de onderkant van de auto. Vriendin Trees riep geschrokken:”Oh, Cora, je gaat te kort door de bocht!”. Ik reed door. Na een kilometer bleek de linker voorband heel erg lek te zijn. We zetten de auto zo goed en kwaad als dat ging in de berm. Daar zaten we d...

Ik vind het spannend. De geboorte van mijn boek.  De afgelopen maanden schreef ik en begon weer opnieuw. Nu is het er: Mijn Levenstuin , met als ondertitel: Hoe acceptatie van de dood mij bevrijdde. Ja, iedereen kan een boek uitgeven in deze tijd. Je bent niet meer afhankelijk van goedkeuring van een uitgever. Met POD (printing on demand) is het produceren en verspreiden van een papieren exemplaar heel eenvoudig. Hoef je alleen nog maar te schrijven 😉.  In het voorwoord schrijf ik hoe het ontstond. Voorwoord Mijn man Wim overleed, voor mij onverwacht, in november 2025. We waren toen bijna twintig jaar samen. Zijn overlijden was een bijzonder moment dat ik heel bewust alleen thuis met hem beleefde. Door hoe ons leven samen al die jaren was verlopen en wat ik van hem had geleerd, voelde ik dat de cirkel rond was. Ik kon zijn dood accepteren.   Meteen wist ik dat ik een boek wilde schrijven. Eerst dacht ik dat het moest gaan over kwaliteit van leven in relatie tot de dood. ...

Mijn manuscript is af.  Het boek heet: 'Mijn Levenstuin', met als ondertitel :  Hoe acceptatie van de dood mij bevrijdde. Zelf de regie Ik ga het zelf uitgeven, dat gaat het snelst en ik houd zelf de regie. Kort voor mijn man Wim eind vorig jaar overleed, zei hij nog:"Je moet gewoon je eigen gang gaan." Dat was nadat ik hem vertelde hoe ik eindelijk ten diepste doorhad hoe hij zijn vrijheid nam in het leven. Hij kon spelen met systemen, waar ik er telkens weer de strijd mee aanging. Opeens had ik het door en voelde een diepe verbinding met Wim. Er gingen zo'n 25 jaren aan vooraf.  Tot mijn 38e was ik me nergens van bewust.  Tot ik voor het eerst in mijn leven heel erg boos werd op mijn vader omdat hij zich weer eens bemoeide met de manier waarop ik met geld om ging. In zijn ogen onverantwoord.  In het contact tussen mijn vader en mij was die uiting van verzet een opening.  Anderhalf jaar later stierf hij, maar in die anderhalf jaar had ik de mooiste gespr...

Titel van het boek Nu ben ik dus aan het schrijven. Het boek waar ik na het overlijden van Wim mee begon. Ik begon er mee nadat ik me tussen Kerst en Oud en Nieuw vier dagen had gelaafd aan wijze vrouwen bij de School voor wijsbegeerte in Leusden. Daar was ik op zoek naar inspiratie voor verdieping van wat ik wilde gaan schrijven. Het bleek niet alleen verdieping te zijn wat ik daar vond, maar ook verbreding. Tijdens het ontbijt op dag twee van mijn verblijf daar, zat ik naast een man die ik (nog) niet kende. Hij vroeg me wat ik zoal deed in het leven. Ik vertelde over mijn levenstuin. Ik vertelde hoe ik daar drie jaar geleden mee ben begonnen en dat ik gaandeweg ontdekte; Die tuin dat ben ik zelf. Ik vertelde over de schommels voor het kind in mezelf, het labyrint voor de weg naar binnen, de sloten en de vijver voor reflectie en de kas als 'beschutte koesterende plek'. "Nou" zei hij, "je kunt er wel een boek over schrijven en dan weet ik al de titel: 'de Lev...

Het leven, de dood en verder leven Hoe het jaar begon weet ik al niet meer. Hoe het eindigde weet ik wel... zonder Wim. Ik kan eigenlijk alleen maar terugkijken vanuit dat perspectief. Het perspectief van leven en dood. Mijn dochter die het jaar in blijde verwachting begon, en na bijna vijf maanden afscheid moest nemen van een heel klein, niet levensvatbaar meisje: Emme. Gelukkig loopt ze inmiddels met een bolle buik en zijn we vol verwachting wat het in januari worden zal. Of het een jongen of meisje wordt, willen ze voor die tijd niet weten. Ik houd van zulke verrassingen.  De zomer was fijn. We hadden een hele mooie vakantie met de camper in Frankrijk. We hebben erg genoten van de reis door de oostkant van Frankrijk tot aan de Middellandse zee bij Cannes en weer terug. Later in de zomer hebben we nog een rondje Nederland gedaan, via Groningen naar de camping in Heerde op de Veluwe waar Wim's dochter met haar zoontje van 1,5 ook waren. Opa en kleinzoon genoten erg van elkaar....

Leef-tijd! De Stichting ideële reclame, Sire is een campagne gestart: 'Nooit te oud om te leven!'. Gelukkig begon ik op mijn 63e met de aanleg van mijn levenstuin. De geboorte ervan kwam op het moment dat ik me ten diepste realiseerde dat het leven van mij niet meer hoefde als ik verder zou leven als een pensionado. Opeens wist ik wat ik miste: Zingeving.  Jawel, ik heb kinderen, kleinkinderen, een man die ik mantelzorg geef. Ik had net een Mediation-opleiding gevolgd, deed vrijwilligerswerk voor de Luisterlijn. Maar toch. Het beeld van pensionado's om me heen, druk met de volgende reis, al dan niet met vrienden samen met de caravan, zich vastbijtend in vrijwilligerswerk, volledig levend voor (klein)kinderen, fietsend met leeftijdgenoten en dan met zo'n helm op, allerlei kwalen overwinnend..... ik voelde me er alleen maar triest van worden. Moest ik zo 80 worden?  Inspiratie Nu ben ik 66. Er is veel gebeurd sinds ik ingegeven kreeg wat mij zin geeft. Sinds de dag dat ik...

Sinds ik in november vorig jaar ben begonnen het schapenveldje naast ons huis om te toveren in een levenstuin, gaat er geen dag voorbij dat ik er niet op één of andere manier mee bezig ben. Het is een ware ontdekkingsreis en ik geniet er enorm van.  Op de website Vertelhetmetbloemen.nl  houd ik een blog bij over de ontwikkelingen. Een plezier om elke week te schrijven over gras dat bloembed moet worden, hoe ik een kas inricht, wat ik leer over mijn aanpak en de weg die ik bewandel, en mijn behoefte om te spelen bijvoorbeeld. Sinds kort heb ik een logo en een banner waar ik ook heel blij van word.  Alle andere dingen waar ik me de afgelopen jaren met meer of minder plezier mee heb beziggehouden, zijn door deze nieuwe bestemming in mijn leven op de achtergrond geraakt. Ze hebben mijn rugzak met levenservaringen en wijsheid goed gevuld. Dat helpt zeker als je een levenstuin met als thema:'Vertel het met bloemen' begint.  Je bent van harte welkom!

Einde van een tijdperk Elk eindejaar kijk ik zoals velen terug op het jaar wat voorbij is. Vorig jaar eindigde met het overlijden van mijn moeder, dit jaar begon met de verkoop van haar huis. Dat moment was voor mijn broer en mij de afronding van een tijdperk. Een tijdperk waarin we nog regelmatig teruggingen naar onze geboortestreek, aan de westkant van de stad Groningen. Nu was er veel minder wat ons daar nog naartoe zal brengen. Die dag van afscheid van het huis brachten we nog een bezoek aan het tolhuis aan de Peizermade waar  herinneringen aan onze opa en oma lagen. We werden door de huidige bewoners verwelkomt met eigengebakken nieuwjaarsrolletjes. Nieuwjaarsrolletjes bakte ik in mijn jeugd altijd samen met mijn moeder en op dat moment, begin dit jaar, besloot ik om zelf zo'n wafelijzer te kopen en een traditie in ere te herstellen. De geur van kniepertjes (oudejaarskoekjes) en nieuwjaarsrolletjes hangt nu in ons huis.  Herwaardering van onze woonplek De afgelopen jaren ...

Na de coronajaren had ik moeite de weg weer te vinden in het leven. In 2021 kreeg ik baarmoederkanker, mijn moeder brak haar enkel en overleed. Een beetje vermoeid keken we om ons heen naar een kleiner huis met minder onderhoud en tuinwerk. Alles gelijkvloers zodat we er tot onze dood kunnen blijven wonen. Maar wat we ook zagen, bij alles dacht ik: Wat ga ik daar dan doen? Ik zag mezelf op mijn 63e nog niet als pensionado op de bank zitten. Maar wat dan wel?  Het leven kwijt Dit voorjaar besloten we te blijven wonen waar we wonen. Slaapkamer en badkamer beneden hadden we al. We hebben ze na een val van Wim weer in gebruik genomen en ik heb mijn werkkamer naar boven verhuisd. Even wennen, maar het bevalt nu prima. We hoeven niet weer elke week naar mijn moeder in Groningen, ik pas niet meer elke week op mijn kleindochter nu er ook een kleinzoon bij is gekomen, de mediationopleiding is afgerond. Ik stopte nog wat dingen en uiteindelijk stapte ik ook uit de Adviesraad Sociaa...

Voor de podcastserie 'Dood gaan we allemaal' had ik een interview met Meindert. De grap is dat hij dankzij een stamceltransplantatie toch niet dood ging, maar de confrontatie met de eindigheid ervan, veranderde wel zijn leven. Hij wil nu vooral mensen helpen en gesprekken voeren die ergens over gaan. Dit biedt hem zingeving in zijn leven. Zijn pensionering viel net samen met het herstel van de acute leukemie. "Ik heb het geluk dat ik nu in de vorm van mijn pensioen een basisinkomen heb en gewoon kan doen wat ik leuk vind." Mensen helpen dus.  Moet het perfect zijn? Het gesprek met Meindert hield me dagen bezig. Er was namelijk nog iets. Hij benoemde dat hij last had van een 'chemobrein', een bijwerking van de chemobehandelingen waardoor hij soms niet op een woord kon komen. Zijn zoektocht naar die woorden ondertitelde hij in het gesprek met "uhhhhh". Tijdens het gesprek had ik daar totaal geen erg in. Ik zag hem naar woorden zoeken. Maar toen ik de o...

Toen ik deze zomer met mijn podcast begon, kwam ik nog iemand tegen die podcasts maakt over de dood. Winny Bos ziet het als haar missie om het levenseinde doodnormaal te maken. Ze spreek in haar podcast met professionals die met de dood in aanraking komen en je hoort er persoonlijke verhalen over het levenseinde. Winny zet zich met Doulawijzer met ziel en zaligheid in om stervenden te begeleiden in het laatste stuk.  We spraken elkaar via de telefoon en Winny wilde graag met mij in gesprek voor haar podcast. Dat gesprek kun je hier beluisteren. Een gesprek waarin ik graag meer te weten kom over haar ervaringen met de dood die ertoe hebben geleid dat zij hier haar werk van heeft gemaakt, gaat nog komen.  in gesprek

  Transformatie Houd je vast aan je kwelgeest of kies je voor je zelf? Half augustus kwamen we terug van een heerlijke week vakantie. Thuis wilde ik het vrije en blije gevoel vasthouden en dat lukte me de eerste dagen aardig goed, maar toen gebeurde er iets. Iets wat al langer als een 'veenbrandje' onderhuids in mij gloeide, laaide opeens in een gesprek in alle hevigheid op. Blussen leek niet meer mogelijk en eigenlijk voor mij ook niet wenselijk.  Oud zeer Ik werd geconfronteerd met een hele oude zere plek. De plek waar in een vorig leven mijn autoriteitsgevoeligheid is ontstaan en waar ik in mijn leven meerdere malen tegenaan ben gelopen. In de opleiding hypnotherapie die ik ooit volgde, deden we een oefening waar ik terugging naar een vorig leven. Ik wilde ontdekken waarom ik er zo van overtuigd was dat anderen niet weten wat goed voor mij is.  In trance kwam ik terug in 1632. Ik leefde als jong meisje in een klooster in het noorden van Frankrijk waar ik met veel plezi...

Een podcast maken deed ik nog niet. Tot nu! Vanaf 2 juni zijn via Editiegroenehart.nl gesprekken te beluisteren die ik heb met gewone mensen over de dood. Gesprekken over hoe ze denken over hun eigen levenseinde, hoe ze de dood van dierbaren hebben ervaren, leven na de dood of niet, geloof, ziekte en wat er maar voorbij komt. Verrassend openhartig. Hoe kom je tot zoiets? "Zou je het leuk vinden om met ons samen te werken?" vroeg AnneMarie Visser van Editiegroenehart.nl me na afloop van een interview over iets heel anders. "Zou je het leuk vinden om een podcast te maken?" vervolgde ze. We spraken af om het er een paar dagen later met een kopje koffie eens verder over te hebben.  Onderweg op de fiets naar huis begon het al. Een podcast? Ik? Thuisgekomen ging ik meteen op onderzoek uit. Hoe doe je dat? Ik las de 111 tips voor het maken van een podcast. De belangrijkste voor mij was: "Blijf vooral jezelf." Toen dacht ik, oké dan kan ik het. Maar waar ga ik het...

Mijn moeder is op 10 december 2021 overleden, voor ons onverwacht. Ja ze was al 90, maar nog scherp van geest en niet ziek in de zin van griep, corona. Toch blijkt achteraf dat ze stierf op het juiste moment. Haar motto: "Iedereen wil oud worden, maar niemand wil oud zijn!' Ouder worden Vanaf haar tachtigste voelde ze zich fysiek steeds een beetje minder gemakkelijk worden. Door de spierreuma en de spierpijn in haar benen en schouders werd ze minder mobiel. Met dagelijks een pilletje Prednisolon hield ze de pijn onder controle. Neuropathie onder haar voeten maakten het lopen beetje bij beetje onzekerder. In januari 2018 ging ze even buiten kijken of de uil nog op het plankje aan de gevel zat. Net weer binnen de deur gleed ze uit en brak haar heup. Ze kreeg een nieuwe heup en herstelde wonderwel voorspoedig. Tijdens het revalideren leerde ze weer te lopen achter een rollator. Ze wilde maar één ding. Weer thuis wonen in haar eigen omgeving. Mijn broer en ik vonden het best spann...